مرا ببخشید

غذایم می سوزد ...

وقتی خطوط تلفنی اشغال است...

مرا ببخشید که

از آویزان کردن لباسهایم در جامدادی می ترسم...

و از پهن شدن بی علت چشمم بر شانه هایت...

.

.

.

من از پختن غذای سوخته

کهنگی باکره گی

کشتن پشه روی صورتم

فریاد زدن تو...

و لیوان ترک خورده ات

نمی       ترسم...