مرا ببخشید

غذایم می سوزد ...

وقتی خطوط تلفنی اشغال است...

مرا ببخشید که

از آویزان کردن لباسهایم در جامدادی می ترسم...

و از پهن شدن بی علت چشمم بر شانه هایت...

.

.

.

من از پختن غذای سوخته

کهنگی باکره گی

کشتن پشه روی صورتم

فریاد زدن تو...

و لیوان ترک خورده ات

نمی       ترسم...

چه غباری جارو می کنی

در این پیچ های تند ؟

در این تاریکی بیهوده

که عمرش به گناه هم نمی رسد

رفتگر خسته

کدام خاکروبه ات تنگنای نفسم را

پیاله

پیاله

به آن کیسه های کلفت سیاه زباله ختم می کند؟

خواب مرا جارو می کنی برای

عددی دورتر از محال...؟؟؟

دیگر خواب هم مرا...

تا تو را در آن ...

چه بیهوده ام امشب

چه بیهوده ام امشب

خواب هم خاکی شد و

 باد وزید...

من بیدارم الاق

من بیدارم علف

من بیدارم خواب

نمی بینی چه جوری بردمش بالا؟

دلم گرفته

جناب خودکار شدم

نوشتم

نوشتم

دلم گرفت

قوطی کنسرو شدم

جوشیدم

جوشیدم

آهان

حالا اومدم این وسط

بدون بر خورد با علف و ملف

وسط خدا و خاک

همین الان بود یا چند ماه پیش

رفتم جبهه

فرقی نکردم

فقط تیکه تیکه شدم

دلم گرفته

واسه روزای تکرار نشدنی انجمن ما

دلم اون وجودی رو می خواد که

هر دم

دما دم

با یه آدم

ما بود...

درد را این بار هم نشناختم

گویی برای اولین بار بود

که هم خوابش شدم

شاید چهل و پنج بار

شاید

چهل  و  پنج بار

یا نردبانی در همین حوالی اعداد

منتظرت ماندم

 از نبودنت بالا رفتم

به دیوار کاه گلی بودنت تکیه دادم

  و افتادم...

منم ... کلید زنگ زده

مگر تو همان شکاف ملال اور دچار نبودی؟

مگر ساییدن نبود میانمان؟

چه رخی باید صورت می کشیدو

غقربه های واضح را مبهم می کرد؟

فردا؟

.

.

.

فردا

این همان دردیست که هرگز نشناختمش...

فردا 

 پ.ن: برای ۸۶ عزیز...آخرین قطره های بخار نشده اش

پشت ان پنبه ی عبور

و می زنی

دم

دم

به ان نطفه ی حضور...

من به آن لحظه ی بکر می اندیشم

به آن رخوت ملول..

 آن تابلوی کوتاه قد

که فریاد می رند

دخانیات ببشترین عامل سرطان...

و من پوزخندی تحویلش می دهم

که به دنیا دادم

باید بدانیم پاریس در فرانسه است

 اهرام ثلالثه در مصر

و من در تو...

انتحاب یک هرم صرفا جذابیتش نیست...

مثل چشم تو!!!

حلقه ی سر سخت بودن

با دستان یخ زده اش

به نبودن می ماند

تک تک تک ِ

دانه ها ی چموش ...

تخلص من می شود

تبرئه به خواب زمستانی میرود...

بر قضاوتت

هیچ یاُسی هم خوابم نمی شود

جز فعل بی قرار ماندن

.

.

.

(بمان)

بود

شد

آره...

 زود بود برای اومدنم

بدون قافیه...

بدون وزن...

آره ...

می دونم ...

خیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــلی زود بود

و من ســــــــــــــــــــــی ساله شدم

آره...

می دونم ...

درد داره!!!

پشت سکوی خیال...

یا کمی دور تر از خط محال...

کاش تو اینجا بودی...

طپش سرد فضا

و نیازم به رگ جاری بودن

گرم تر از خاطره ای

چون تو رها...

این بار تا آخرش رو بزنم

سعی می کنم

این بار تا آخرش رو بشنوم

سعی می کنم

این بار ببینمت

فقط برگرد

خیلی وفته ندیدمت

باید می رفتم

سعی کن درکم کنی

برگرد

کافیه فقط یه نگاه کنی

دنیام که خالیه خالیه

ولی دوباره میزارمش تو دستتات

برگرد

سعی می کنم

سعی کنم

که نیست

مجله هایی می خوانم

که نباید

هیچ مناسب سازی ای برایم وجود نداره

شاید آقای خدا سن و سالشون کهولت زده شذه

 خدا خستست

منم خستم

اون وقت ...

هنوز هستنذ رباعی سرایان !!!

اگر عبورم رو تغییر بدم

شاید بشم کریستوف کلمب

شاید هم مروارید خانم تو روستا

همه ی دست و پاهام رو جمع می کنم

می رم عید دیدنی آینده

خدارو چه دیدی

شاید من هم گلدون بخرم

اونقدر باید رفت که دیگه نبوذ...

باید با شب هم خواب بشم

شاید فهمیدم چرا ایندر خوبه

می تونم بهش وفادار بمونم

تمام دیوارا باید سفید بمونن

رنگ ... ننگه

رنگ ... گنگه

رنگ ... تنگه

شاید یه روزی بیام درستت کنم

بشی یه شعر بی دردسر

شاید کلمه هارو فراموش کنم بشم بی سواد

شاید یه روز بفهمم

چه تلخ !!!!

شاید هم هویج!!!

باید اندازه ی دهن تو باشم

لباس دو سالگیم دیگه اندازم نیست

این یعنی

من بزرگ شدم یا تو کوچیک؟

 باید کیک بشم

برم تو فر   پخته بشم

.

.

.

باید ته دیگ بشم

واسه روزای قحطیت خورده بشم

شاید هـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــرگـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــز

مثل تو نمی شدم

.

.

.

فقط دست می شدم و گره می زدم به دستات

.

.

.

دنیا کیلو چنده؟

.

.

.

اونقدر سنگین نیست

.

.

.

تو دستم جا می شه...

.

.

.

ویــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــژ

خیلی تند داری می ری

.

.

.

حد اکثر سرعت مجاز : ؟؟؟؟؟؟؟ <<<.....>>>.....!!!!

امن ...

این نگاه

تار ...

این من

نه ...

هوا ... رطوبت خشک زمان

گره خورده به گیاه

تن من تن من تن من تن من

دو دو چی چی دو دو چی چی

ایستگاه بعدی...

پیاده می شم

.

.

.

به نیستگاه  خوش آمدید

.

.

.

.

.

.

.

برف می بارد

برف می بارد

برف می بارد...

.

.

.

.

برف می بارد

برف می بارد

برف می بارد...

گناه بدون پشم نمی شه

باید کاری کرد که

هیچ طنابی