من ...

از اینجا راحت سوار میشم ...

سر میدون پیاده می شم

یه کوچه ی سربالایی  پیاده باید برم...

تا خدا راهی نیست...

وقتی دستای تو روی زمین نگهم میداره...

من هم آمدم

به همین دنیا...

به همین مقصد کروی شکل

و گدایی زمان را کردم...

در آجرهایش پناه بردم از شب ...

آسفالت هایش را بخشیدم به قدم های صبح ...

خروس بی محل را در دشت ارزن ها رها کردم...

و این پرتگاه کروی شکل را جدی گرفتم و خدا و عقوبتم را ...