پاره نشه

از هیچ روزنه ای هوا نیاد

نباید شب ها شکسته بشن

این روزپر نور نباید

شیشه ی شب رو بشکونه

باید با سنگ روز رو شکوند

گناه که بدون

پشم گرمت نمی کنه

کلمات پر رونق روزی هزار بار خوانده می شوند

گاه گاهی لبخندی می زنیم

نفس کشیدن را ادامه می دهیم

و بی فکر

خطوط روی جاده های تراژدی را دنبال می کنیم

سالب چند بار هم

دمبل و دیمبل راه اندازی می کنیم

بر صورت پر چروک زمان

.

.

.

من

روزی چند بار می میرم

تنها...

و سر سره ی قشنگ و بی رحم زندگی

با سکوتش مرگم را می بلعد

اینو اون روز می خواستم بگم

ولی ترسیدم

من گم شدم در نهایت بودن

ترسناک بود

جاودانگی هم نهایتی داره

در ثبت اعداد باید انتظار صبح را بکشیم

در پرتگاه کروی شکل زمین

به کجا پرتاب خواهیم شد؟

مگر چیزی جز ذرات معلق هستی در رگهای وجودمان رفت و آمد می کند؟

این اغازفصل من است

روزنه های زیر ِ پوستم

تبله کرده است از درد

تنم...وای از تنم

پاره شدنم

از بودنم

وماندنم

در نبودنم

چه سخت شدم در مفابل اتفاقات خزنده

از پرش تیز اتفاقات تا انتهای انسانیت

تا برنده گی ام از خط زمان

از انتظــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــار

تا سیری ام از تن حوس انگیز عشق

من زیر پوستی تر از هر درد مادرانه ام

من خزنده تر از هر مار خاک مالم

و له تر از هر فنایی

این آغــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاز فصل من است

برایم درکی بیاورید برای لمس فصل جدیدم

21/مهر-

چه بیهوده می اندیشم به ظرافت بودنت

چه دشوار است عبور کردنم از مرز نبونت

جهش های سر آستن ِ زندگی ام

در هیچ شکافی بستن را رخ نمی دهد

جز گرمای تن تو

گرمای تن تو

که تمام عبور جوانی ام را به سوی طمع می بندد

چه بیهوده می اندیشم...

20/مهر/86

خونابه های وجودم

جاری می شوند از بطن ِ زخمی زنانه که

خنجری زمخت و پهن بر گستره ام کشید

چه تِِِِیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــز زمان را می شکافد درد

چه ریز می شوند خاطراتمان در عبور زمان

و من هنــــــــــــــــــــــــــوز هستم

17 مهر

من آبستن ِ کلماتی هستم

که راه را بر من سد کردند

من پر شده از نفرین و رنج

بر همه ی جداره های جشن زندگی

و بر کل زشتی رنگارنگ رندگی

رونده ام به هیچستان

به تنهایی

آبستن یأ س و رخوتم

ودر این چشن به ناچار باید بیشتر ازهر نگین به گوشی پا یکوبی کنم

کمر به قمر نمی رسد

بالاتر از همه ی هفتها و مقدسات

جزتاریکی پر از حزن به نگاه ِ پر از گناهم مهمان نمی شود

ننگین تر از آنم که ادعای شیفتگی کنم

بر خط ِ خرچنگ غورباقه ی عشق

من آبستن سنگینی تو در یأس نبودنت

15 مهر 86 11:49